Ahmedabad 1, 14 maart 2006-03-14

 


 

Toen ik van het weekend al scooterend na een olifant ook een kameel had ingehaald, bedacht ik me dat het tijd werd dat ik maar eens iets uitgebreider aan het thuisfront rapporteerde over mijn belevenissen in Ahmedabad. Er gebeuren hier zoveel merkwaardige zaken dat ik onmogelijk alles kan onthouden tot mijn terugkomst.

 

Het is tien voor twee ‘s nachts en ik kan niet slapen. Iets teveel indrukken in mijn hoofd. Ik ben nu zes weken in India, en kom daarmee al aardig in de buurt van de helft van mijn verblijf alhier in Ahmedabad. Een mooi moment om eens een stukje te schrijven over hoe het leven me hier vergaat, dacht ik vanmiddag, al zoevende onder de ondergaande zon, op weg naar klein pakistan om met doctor Mohammed Shafi Madni te spreken. Hij is de voorzitter van de Gujaraatse variant van Hamas/Hezbollah. Dat zoeven is nieuw voor me. Ik verplaats me namelijk sinds eergisteren per scooter door de Indiase chaos. Tot nu toe verplaatste ik me per rikshaw, wat ook prima is, maar toch iets minder vrijheid geeft, meer tijd kost en op een gegeven moment zelfs echt geld. Ook werd het een beetje saai. Al met al een mooi moment om op eigen vervoer over te stappen. Bij aankomst leek scooter-rijden me erg eng en gevaarlijk, maar ik had al langer het idee dat dat wel meevalt. Dat lijkt tot nu toe te kloppen. Indiers rijden erg langzaam, zodat zelfs ik me moet bedwingen om niet constant in te blijven halen.

 

Jamaat al-Islami Hind is de naam van de grootste maatschappelijke moslimorganisatie alhier. Anders dan Hezbollah en Hamas beweegt deze club zich niet zo actief op politiek vlak en is zij ook niet in verband gebracht met terrorisme. De maatschappelijke functie, die ook de belangrijkste van Hamas en Hezbollah is, is echter vergelijkbaar: al deze organisaties houden zich bezig met onderwijs, gezondheidszorg en rehabilitatie omdat de staat dat achterwege laat en zijn tamelijk recht in de leer wat Islam betreft.  De voorzitter bleek een oudere bebaarde man met een kantoor midden in Juhapura, de grootste Moslimsloppenwijk op aarde. Er wonen zo’n 350.000 mensen. Hij ontving me vriendelijk en al snel bediscussieerden een van de grote leiders van de orthodoxe moslimgemeenschap en eenvoudige student uit Amsterdam het lot van de Moslims in Ahmedabad. Onder het genot van een glas cola, trouwens. Toen de cola op was liet de doctor een harde boer. Dat mag hier namelijk gewoon. Dat ook dames dat mogen vind ik maar moeilijk om aan te wennen.

Het gesprek met de doctor vormde een schril contrast met mijn afspraak een uur daarvoor: toen zat ik nog aan de chai met een van de meest progressive Moslima’s in Ahemadabad, de directrice van Action Aid, een lokale NGO. Deze twee personen staan geheel aan verschillende kanten van het spectrum wat Moslim leiderschap betreft. Het onderzoeksleven is wonderlijk. 

 

Waar moet ik beginnen te vertellen? Ik loop een eind achter en kan onmogelijk alles in een keer vermelden. Dan maar wat minder gestructureerd

Na een pauze van een week was dit mijn eerste werkdag. Ik begon de dag met een ontbijt met de Fransoos. Vier sneetjes toast met boter en marmalade en twee sterke bakken koffie. Ook wou ik een bak yoghurt met cornflakes, maar volgens mij was de yohurt bedorven dus dat ging helaas niet door. Daarna eens even achter de laptop om een stukje te typen over de voortgang van mijn onderzoek. Daar kreeg ik hoofdpijn van, want ik vind het erg ingewikkeld om de situatie een beetje correct samen te vatten. Toen dus de twee interviews.

 

Ik ben erg blij om weer aan de slag te zijn. De week pauze was deels ongepland, en hoewel ik me goed vermaakt heb, was het wel een beetje lang en moet ik nu weer een beetje in het onderzoek komen.

Ik heb de afgelopen week niet meer dan een nacht in hetzelfde bed geslapen omdat ik twee tripjes uit de stad heb gemaakt. Het eerste tripje was een weekendje Udaipur, samen met Marije. Marije is een studente van de VU die hier eigenlijk precies hetzelfde doet als ik namelijk onderzoek voor de master scriptie, maar dan over een ander onderwerp. Erg fijn om ervaringen mee te delen over onderzoek doen hier, omgang met tolken, het merkwaardige taalgebruik van sommige Indiers, waar ook na vertaling door een tolk soms nog maar weinig van te maken is. En dus een tripje Udaipur. Udaipur is een toeristische trekpleister in Rajastan, een naburige deelstaat, en maar een nachtreis verwijderd van Ahmedabad. Ook mag je er bier drinken (dat mag hier niet echt) en is er een meer. Op dat meer is dan weer een paleis en daar is de James Bond film Octopussy opgenomen. En die film kan je dan weer in elk hotel bekijken, want zo gaat dat in backpackers-oorden.

Want een backpackersplek, dat is het. Overal borden die adverteren met de meest Europese specialiteiten, hotels die beschikken over een ‘German Bakery’ (?) en restaurants die gespecialiseerd zijn in de Zwitserse keuken (??? Er is hier geen kaas voor de fondue??? Wat zouden ze maken? Bibberfladde? Hürli mit Gehaktuss? Of die aardappelschotel met kaas en ui en appel?). Een enorm verschil met Ahmedabad, waar niet eens eenvoudige ansichtkaarten van verkrijgbaar zijn.

Het is een beetje snobistisch, maar ik toen ik dat alles zag was ik erg blij dat ik hier met een ander doel ben dan toeristje spelen. Beschouwd vanuit mijn positie vind ik dat toch een beetje hol; je komt namelijk niet in contact met de lokale bevolking.

Maar voor een weekend was het leuk: een aardig paleis, een stukje varen met een boot, lekker gegeten en een aantal mooie plekken aan het meer waar het goed bier drinken was.

 

Met de sleeper-nachtbus terug naar Ahmedabad. Een hele ervaring is dat. Je moet in een soort hokje van 1.80mx0.40m. Daarin wordt je dan de hele nacht heen en weer geschud. Ward noemde het een wasmachine en daar vond ik wel wat in zitten. En toen zat ik erin!

 

De volgende dag Ahmedabad weer verlaten. Ditmaal tezamen met Rutger, een vriend van Ward die hier de afgelopen weken een motorfiets heeft gekocht en laten oplappen. Bij wijze van testrit gingen we op weg naar Diu, een oude Portugueze kolonie zo’n 450 kilometer van Ahmedabad. Drie dagen onderweg, drie keer gestopt bij een mechanic voor bijgeluiden en problemen. Zo was bijvoorbeeld de karborateur uit de motor gevallen. In India kan het. Tussendoor gestopt in Palitana. Dat is een pelgrimsoord van de Jains, een soort overcorrecte veganistische Hindus. Het is een heuze stad van tempels, gelegen op een berg á la de Akropolis in Athene. Alleen dan een stukkie hoger. We moesten 3500 treden beklimmen om bovenaan uit te komen. Indrukkendwekkend bos van witte marmeren zuilen, niet geurend naar mos maar naar zwemen wierook en bloemenkransen. 

Die avond op 16km afstand van Diu geeindigd. We konden niet meer verder want de koplamp had het begeven en als het hier donker is, is het ook echt pikkedonker. De combinatie van dit tekort aan licht met een overvloed aan gaten in de weg deed ons besluiten om in het zicht van de haven te stranden. De volgend dag naar Diu, een schattige portugees dorpje, en een van de bekendste badplaatsen in India. Dat houdt overigens niet in dat je er echt op het strand kan hangen. Dat wordt namelijk onveilig gemaakt door Indiers die naar Diu komen voor de drank en daar niet zo goed tegen kunnen. Ladderzatte gasten die langs de kustlijn voortzwalken.

Bier en port gedronken, vis gegeten en een stukje gezwommen in de warme zee. Voor de rest leuk met lokale ondernemers gepraat over de voor en nadelen van een Lonely Planet vermelding.

De volgende dag in mijn eentje met de bus terug omdat de vering van Rutgers fiets eigenlijk niet stevig genoeg was voor twee personen en het wiel maar een beetje langs de wielkast schraapte. Weer twaalf uur in de wasmachine op stand bonte was en extra centrifuge.

 

 

Terug in Ahmedabad tot laat Eline d’r verjaardag (22!) gevierd door middel van een avond Carrom. Carrom, da’s ook interessant, is het nationale spel in India. Het is een soort Sjoel-pool. Een soort snooker biljart maar dan met sjoelschijven. Die schijven schuiven heel soepel omdat er een soort poeder op het bord ligt. Net een soort air-hockey gevoel eigenlijk. Daarna vroeg uit bed, om voor dag en dauw de Sarkhesh Roza te bezoeken. Dat is een van de mooiste Moskeen in Ahmedabad. Erg leuk om met zonsopgang te fotograferen, want elke foto is altijd-prijs. Kan niet verkeerd gaan met zonsopgang bij de Sarkhesh Roza, zelfs al laat je de lensdop op de camera zitten. Vervolgens naar de zondagsmarkt en me daar een breuk gelachen. Het volgende deed zich voor. Op deze markt verkoopt men alles. Alles. Zo heb ik bijvoorbeeld een leeg rolletje plakband gekocht. Voor een rupee. Een slechte prijs al zeg ik het zelf, maar ja ik kon me niet beheersen.


 

page 1 of 2

Next

 

DSCN2365

DSCN2396

DSCN2397

DSCN2400

DSCN2412

DSCN2365.jpg

DSCN2396.jpg

DSCN2397.jpg

DSCN2400.jpg

DSCN2412.jpg

DSCN2413

DSCN2487

DSCN2517

DSCN2529 crop

DSCN2540

DSCN2413.jpg

DSCN2487.jpg

DSCN2517.jpg

DSCN2529 crop.jpg

DSCN2540.jpg

DSCN2541

DSCN2553 crop

DSCN2566

DSCN2573

DSCN2603 straight

DSCN2541.jpg

DSCN2553 crop.jpg

DSCN2566.jpg

DSCN2573.jpg

DSCN2603 straight.jpg