Elke dag gebeurt er op zijn minst één keer iets raars. Zo gaat dat hier nu eenmaal. Je doet gewoon je ding, en voor je het weet gebeurt er weer wat. (uitdrukking met dank aan marije).  ‘Wat’ kan van alles zijn, koeien met gaten, vervelende hippywijven die spontaan trancedent lijken te worden, mensen zonder benen op karretjes die in de weg rijden,  telefoons die stoppen met werken, stroom die uitvalt, barende koeien, indiers die boos worden als je je niet laat afzetten, foto’s van verminkte lijken die opeens opduiken, enorme files in kleine steegjes waar zelfs voetgangers vast staan, vies eten en zwemparadijsen zonder water.  En zo verder.

 

Zo had ik vorige week mijn eerste boete. Wegens het verkeerd om rijden (en ook de verkeerde kant op) in een eenrichtingsstraat. Nergens een bordje te zien natuurlijk, en er waren nog wel meer mensen die zo reden, maar goed. Een politieagent met een mooie witte helm op sommeerde me om te stoppen. Rijbewijs laten zien aub. Dat heb ik natuurlijk niet. Dus ik pakte mijn tas en begin op mijn gemak al mijn schriften, boeken en kaarten door te bladeren op zoek naar mijn fictieve rijbewijs. Twee keer. -   

- Sorry meneer agent, mijn rijbewijs moet thuis liggen.

- Jammer dan, meneer Turel, dat wordt betalen. Vijftig rupee alstublieft. Direct betalen. Waar komt u vandaan trouwens?

Daar zat ik op te wachten. Mèh Holland-se aaja hoe!!!!!, kweelde ik enthousiast. Mèh Dhal ni Pole-meh rehetaa hoe!!!, riep ik.

Agenten (inmiddels in aantal verdubbeld)  lachen. Het is een buitenlander! Hij spreekt een beetje Hindi! Leuk! Die geven we geen boete natuurlijk. Doorrijden maar!

Leuk akkefietje, maar het wordt nog leuker.

Volgende dag bij Yasar achterop de motor dezelfde kant van de stad op. Na een werkbespreking bracht hij me even snel naar huis, voordat hij weer verder moest Zo gezegd zo gedaan. Tenminste, als diezelfde agent niet op precies dezelfde plek op dezelfde overtreding stond te controleren. Stoppen maar weer. Rijbewijs!

Hoe onfortuinlijk! Welk een stommiteit!  Ik had Yasar diezelfde ochtend namelijk nog verteld over mijn bijna-bekeuring en hem zelfs verteld waar deze had plaatsgevonden. Maar ja, daarna niet meer over nagedacht natuurlijk.

Sorry sorry sorry meneer agent, probeerde ik nog, grijzend. Maar nee, deze keer was hij onverbiddelijk: buitenlanders achter het stuur mogen wel eens een foutje maken, maar Indiers zouden beter moeten weten. Hij begon een bon uit te schrijven. Ik kon mijn lachen niet langer inhouden. O, o, hoe zou de diender hier op reageren? Nog een bon? Belediging van een ambtenaar in functie? Maar nee! Tot mijn grote verbazing begon de agent met me mee te lachen. Hij vond het natuurlijk ook een prachtig verhaal! (waarschijnlijk is het dus ook te vinden op zijn weblog). Maargoed, betalen moesten we wel. Vijftig rupee, iets minder dan een euro. Net geen kaassouflé dus. In NL betaalde je 35 jaar geleden een soortgelijk bedrag betaalde voor dit soort ovetredingen, zo vertelde een statisticus me eens.

 

 

Zo is er elke dag dus wat. Je zou er gek van worden! Neem gisteren bijvoorbeeld. Toen was ik in Delhi, boeken kopen in de Palika bazaar. Dat is een soort heel erg krap Hilvertshof, gebouwd in metrogangtjes onder de grond. Honderden kleine winkeltjes, maar die dan wel weer, zoals dat in India gaat, vrijwel hetzelfde verkopen. Eigenlijk waren er maar vier of vijf verschillende typen winkeltjes, allen met eenzelfde, zeer beperkt, assortiment. Ik kwam voor het type ‘boekwinkeltje’, maar al snel werd mijn aandacht getrokken door een ander type, dat ik bij gebrek aan een beter woord maar ‘electronica’ noem. Zo ongeveer elk vijfde winkeltje dat ik passeerde voldeed aan dit model. Het assortiment is een allegaartje, in mijn idee volslagen willekeurig bij elkaar geraapt. Het gekke in India is dan weer dat elk en ieder winkeltje hetzelfde allegaartje verkoopt. Kennelijk is de combinatie van objecten voor de mensen hier dus wel logisch.

Ik zal het assortiment kort beschijven, alsmede de wijze waarop het was opgestald. De winkel bestaat uit een kleine vitrine in een glazen toonbank. Meer is het niet. Meer is ook niet nodig, toch? In deze vitrine lag de koopwaar, telkens op dezelfde manier opgestald. Rechts in de vitrine lagen wat horloges, gevolgd door een scheerapparaat, een drietal verrekijkers en twee fohns. Dan 6-8 haarspelden enzo, die zullen wel bij de fohns horen. De grote verassing volgt nu: helemaal links in de hoek lag zonder uitzondering in ieder en elk winkeltje één heuze vibrator. Eén. Niet meer en niet minder. Vibrator. In India. Allemaal hetzelfde type trouwens.

Waarom honderden metrotunnels met eigenlijk maar vijf winkels? Waarom allemaal hetzelfde assortiment? Waarom nu juist dit assortiment? Ik kan er met mijn pet niet bij.  Indie Incroyable.

 

Daarna in het vliegtuig naar Ahmedabad weer een ontmoeting met een Indier die ik nog het beste kan vergelijken met Partyslurm McKenzie, uit de Futurama aflevering met de Slurmfactory. Een dikkige, 28-jarige goedaardige Indier, werkzaam hoog in de Bombayse feestindustrie en dus betaald om te feesten,  maar heel erg moe van al het geparty en gedrink. Net Partyslurm dus. Met geld als water trouwens. Hij was dit jaar al vijf keer een weekend op vakantie naar Thailand gegaan. Of ik eind van de maand ook meega, was de vraag. Ik, euh... ik .... denk er even over, OK? Wel aan jullie allen zijn advies: wil je op cruise, ga dan niet in Europa maar vanuit Bombay. Tien keer zo goedkoop.

 

En vandaag?

Het viel mee met de gekheid. Een raadsel opgelost. Ik heb namelijk al tijden problemen met het navigeren in gebieden rond moskeen. Op een of andere manier lijken de aardstralen mijn richtingsgevoel te verstoren. Bij de stadsmoskee in Delhi liep ik bijvoorbeeld na een lsngr tijd nadenken trefzeker een kant op die later geheel verkeerd bleek. Terwijl het toch heel makkelijk zou moeten zijn, want alle moskeen zijn richting het oosten gebouwd.

 

Nou ja, richting het oosten...

 

Richting Mekka natuurlijk! En ik zit oostelijk van Mekka. Moskeen zijn hier dus naar het westen gericht. Daar had ik nog niet bij stil gestaan... Mmmmmhhh, lekker dan! Het verklaart in ieder geval waarom ik rond moskeen altijd verkeerd loop, maar wel een beetje laat.

 

 Met Yasar vermaak ik me ook wel. Zoals je in Nederland met vrienden uren kan lullen over luttele onderwerpen als mobiele telefoons die vanuit je borstzak ineens in het water willen gaan zwemmen, kan dat hier ook. Alleen hier vallen ze tijdens het cricket spelen uit de zak van je koerta (da’s zo’n moslimjurk). Maar je telefoon is net zo goed weg.

 

Nou ja, ik hou het weer even voor gezien. Tot Lator.