19 april, Ahmedabad

 

Ik zit aan de tafel aan het ontbijt. Gisteren was een merkwaardige avond. De opening van een driedaagsprogramma om aandacht te genereren voor erfgoed in Ahmedabad, georganiseerd door de Fransen waarbij ik in huis zit.

De avond begon met een wilde processie door de oude stad. Een boel mensen, muziek en dansers, afgewisseld met religieuze plechtigheden. Als westerling moet je natuurlijk de hele tijd naar voren komen met dit soort dingen, maar ik heb dat grotendeels weten te ontwijken door me verdekt op te stellen. Daarna was er een foto-expositie van Ahmedabad bij nacht. Dan is er dus helemaal niemand op straat. Erg gekke spookfoto’s.

Daarna een etentje en toen werd het merkwaardig. De Fransen zijn al jaren bezig aan het bouwen van een nieuw kantoor voor die erfgoedgebeuren. Dat zou vandaag en morgen feestelijk onthuld worden. Maar de gemeente doet heel erg lastig, en wil na een dure, door de Fransen betaalde, renovatie op het laatste moment geen toestemming geven om het kantoor in gebruik te nemen. Het is tamelijk raar dat ze dit project tegenwerken, want het is in feite het opknappen van de stad met Frans geld, zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat.

Als reactie stoppen de Fransen helemaal met het erfgoedgebeuren  in Ahmedabad. De afgelopen 10 dagen hebben hier in huis 10 mensen gewerkt aan het opzetten van het driedaagse programma, dat nu als het goed is in volle gang is. Het mag echter niet baten, want het oude kantoor wordt zo gesloten en het erfgoedcentrum stopt.

Dit alles zou wel eens kunnen betekenen dat ik voor de tweede keer hier het huis uit moet, maar nu definitief. Heel vervelend, want dan moet ik op zoek naar nieuw onderkomen voor de laatste maand ofzo. Ik hoor het vanavond denk ik.

 

Yasar, mijn tolk, ligt sinds zaterdag in het ziekenhuis. Hij heeft een niersteen. Ik weet niet veel van nierstenen, maar ik vind het meer iets voor oude mannen. Yasar is 18. Hij zei dat het komt door het drinkwater hier, waar stoffen inzitten die de kans op nierstenen vergroten. Hij maakt het prima, maar kan mij helaas niet helpen met mijn onderzoek. Dat is tamelijk vervelend, want ik had hem in deze laatste weken nu juist heel hard nodig. We gaan zien hoe dit zich ontwikkelt.

 

Voor de rest is het leuk dat alles in India 2 duurder is. Waar in Nederland sinds jaar en dag prijzen als 0,99 of 499,99 de consument voorhouden dat zaken goedkoper zijn dan ze in feite zijn is dit inzicht in India nog niet doorgedrongen. Hier zijn prijzen als 201,- en 1101,- de norm. Die extra 1 rupee is voor geluk.

 

Ook geestig is het dat ik maar weer eens met de scooter naar de mechanic ben geweest. Hele aardige man, hij ging direct aan de slag en ik kon na twee uur terugkomen. Bij terugkomst werd ik getracteerd op een hapje eten bij een restaurant en een glas cola. Ook hoefde ik niets te betalen! Volgens mij vond hij dat het probleem onder de garantie valt, ofzo.

 

Jammer dan wel weer dat twee van de drie problemen waarvoor ik kwam helemaal niet zijn opgelost, en één probleem half. Het is niet duur hier, maar je moet ook niets verwachten natuurlijk.

 

Nu heb ik ook de scootersleutels kwijtgemaakt, dus ik denk dat ik vandaag maar weer naar de mechanic ga om te kijken hoe we deze vier problemen oplossen.

 

Kortom, ik vermaak me hier wel. Hoera!